Nati­o­nale Herdenking

Gepubliceerd op

— Geplaatst in gelegenheidspoëzie, poëzie, vrij vers

Nati­o­nale Herdenking
 
 
Van­daag ver­ge­ten we even – we herdenken
Ver­ge­ten even de zeven kis­ten van eergisteren
Vol puz­zel­stuk­ken van licha­men van mensen
Waar geen mens meer van te maken valt

We ver­ge­ten even de hon­derd­zes­tien dagen
Dat we ze lie­ten lig­gen tus­sen zonnebloemen
Lie­ten ver­wel­ken op het slag­veld, in de steek lieten
Tus­sen zon­ne­bloe­men, tus­sen wrak­stuk­ken, in de regen

In de regen en de zon en de leu­gens, in de stilte
In het lawaai en de stilte, dag en nacht ver­ge­ten we
Van­daag her­den­ken we, we bren­gen hulde
Plen­gen tra­nen, we mis­sen, God wat mis­sen we de tijd

De tijd van samen, van bloe­men en van boeken
En van wijn en bier en van lachen en huilen
De tijd die stil­stond en de tijd die we te kort kwamen
De tijd die van­zelf­spre­kend was maar nooit terloops

We geden­ken de men­sen, de man­nen en vrouwen
De vaders, de moe­ders, de kinderen
De opa’s en oma’s, de klein­kin­de­ren en de vrienden
De vrien­den, altijd blij­ven wij de vrienden

Her­den­ken, nooit ver­ge­ten dat wij vrien­den blijven
Over­dag en in de nacht, in de zomer en de winter
Dat we gedoemd, ver­schul­digd zijn, steeds terug te halen
Heel te maken in de win­ter wat in de zomer stuk ging.
 

Antony Oomen
10.X/2014
Amsterdam